«Kiss»…πολλοί θα αναρωτιούνται,πολλοί θα το μπερδέψουν και πολλοί ενδεχομένως να αναγνωρίσουν τι κρύβεται πίσω από αυτήν την τόσο γλυκιά λέξη! «Keep it simple (and) stupid» μου έμαθαν οι Φινλανδοί κατά τη διάρκειά του EVS μου στην παγωμένη χώρα. Αλλά δεν θα μιλήσω για αυτή μου την εμπειρία. Θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου από το training course …στο οποίο συμμετέιχα για μία εβδομάδα στην Σικελία (3-11/12/2013).
Πολλοί με ρωτούν τι κάνω σε αυτά τα προγράμματα, αν έχω κάποιον γνωστό ή κάποια άκρη και βρίσκω πάντα θέση, αν είμαι πλούσια ή αργόσχολη. Τίποτα δεν ισχύει από τα παραπάνω. Είμαι ένα νεαρό άτομο γεμάτο διάθεση να προσφέρω και να μάθω. Δίνω μέρος της ενέργειάς μου και κομμάτι της ψυχής μου. Πέρασα μία υπέροχη εβδομάδα στην πόλη… με νέους από την Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Συμμετείχαμε 40 άτομα συνολικά.
Ήμουν μαζί με τον Τάσο, το συναδελφάκι από την Αθήνα που δεν τον γνώριζα από πριν αλλά που ήρθε και με πήρε με το αυτοκίνητο 4.00πμ τα ξημερώματα για να πάμε μαζί στο αεροδρόμιο. Είχαμε την ίδια πτήση. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορείς να δεθείς με κάποιον και να μοιραστείς τις πιο προσωπικές σου σκέψεις. Προωθήσαμε τον ελληνικό πολιτισμό μέσα από μία πολιτισμική βραδιά, όπου παρουσιάσαμε την χώρα μας και κατ’επέκταση τις πόλεις μας, μαγειρέψαμε, δοκιμάσαμε γεύσεις του κόσμου, παραδοσιακά εδέσματα και ποτά!
Μάθαμε για την Ευρώπη και τις δυνατότητές της, προβληματιστήκαμε έντονα ως νέα άνεργα άτομα, ανταλλάξαμε απόψεις, διαφωνήσαμε, παίξαμε, αγκαλιαστήκαμε, στεναχωρεθήκαμε, ταξιδέψαμε, αισθανθήκαμε και συνεργαστήκαμε.
Κάναμε την δική μας εφημερίδα, πήραμε συνεντεύξεις από ντόπιους Ιταλούς διερωτώμενοι "τι σημαίνει υπηκοότητα" και "τι ενεργός πολίτης" για τον καθένα ξεχωριστά.
Παίξαμε θέατρο, αξιολογήσαμε και αξιολογηθήκαμε.
Ακολουθούσαμε καθημερινό, ευέλικτο και εναλλακτικό πρόγραμμα.
Δεν ήταν μία ξερή διάλεξη ενός εκπαιδευτή που χρησιμοποιώντας τον υπολογιστή μας έδειχνε μερικά links και κάποιες ενδεχομένως ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις σε Power Point.
Έμενα σε δωμάτιο ξενοδοχείου 3 αστέρων που απείχε μόλις 1h με το λεωφορείο από το ηφαίστειο της Αίτνας, με μία θέα απίστευτη.
Παίξαμε το παιχνίδι του μυστικού φίλου “secret friend or secret angel”.
Η δική μου μυστική φίλη ήταν από την Σερβία, η γλυκύτατη Ματέα που με εξέπληττε με τα μυστικά της δώρα και τα ευχάριστα μηνυματάκια που έκαναν την διαμονή μου πιο ενδιαφέρουσα. Χάρη στην Ματέα δοκίμασα όλα τα παραδοσιακά γλυκά της Σικελίας και γύρισα στην Ελλάδα με ένα μπουκάλι τοπικό ιταλικό κρασί! Φάγαμε πολλή πάστα με διάφορες παραλλαγές και πίτσα!
Τα βράδια μαζευόμασταν στην αίθουσα ψυχαγωγίας του ξενοδοχείου και περνούσαμε ευχάριστες στιγμές όλοι μαζί σαν ομάδα.
Χορέψαμε και ήρθαμε πιο κοντά.
Στο σεμινάριο οι ηλικιακές διαφορές ήταν μεγάλες αλλά αυτό ήταν και το πιο ωραίο…να βλέπεις άτομα 50 ετών να έχουν όρεξη να συναναστραφούν με νέους παρόλο το γλωσσικό εμπόδιο.
Σεβασμός στην εμπειρία των μεγαλυτέρων, ανοιχτά αυτιά και μάτια για να μάθουμε από αυτούς αλλά και για να τους διδάξουμε ότι ο κόσμσος εξελίσσεται και να τους δείξουμε τον τρόπο που μπορούν να προσφέρουν. Η επικοινωνία μας γινόταν στα αγγλικά αλλά δεν πείραζε που κάποιοι δεν μπορούσαν να εκφραστούν με ευφράδεια. Έφτανε η γλώσσα του σώματος, η διάθεση να μιλήσει και η διάθεση να τον καταλάβουν οι υπόλοιποι. Στο δωμάτιο έμενα με άλλα 3 κορίτσια: την Κοραλί από την Γαλλία, την Σούζαν από την Ολλανδία και την Μάρτα από την Ισπανία. Δεν θα ξεχάσω τι όμορφα πέρασα με την Μάρτα ένα βράδυ κλεισμένες στο δωμάτιο εκείνη να μου μιλάει στα ισπανικά με ελάχιστες φράσεις σε σπασμένα αγγλικά κι εγώ να της απαντάω σε φτωχά ισπανικά, μπερδεμένα ιταλικά και αγγλικά με ένα ποτήρι κρασί, χαλαρή γυναικεία φιλοσοφική κουβέντα! Δεν ξεχνώ επίσης τα energizers παιχνίδια το πρωί, τον δημοκρατικό κύκλο της ομάδας όπου ανταλλάσσαμε απόψεις και βλέπαμε τις εκφράσεις και τα πρόσωπα ο ένας του άλλου.
Ήμασταν όλοι διαφορετικοί, ο καθένας κουβαλώντας την δική του βαλίτσα εμπειριών, με διαφορετικές σπουδές, θρησκεία και διαφορετικό οικονομικό υπόβαθρο. Αλλά όλα αυτά μέσα στην ομάδα δεν ήταν κάτι που σε έκαναν να ξεχωρίσεις. Συμμετείχαμε όλοι και είχαμε την δυνατότητα να εκφράσουμε σκέψεις και συναισθήματα. Όλοι διαφορετικοί και όλοι ίσοι.
Όλοι άνθρωποι. Αυτό μετρούσε… Για όποιον λοιπόν δεν έχει τολμήσει ακόμη να δηλώσει συμμετοχή ειλικρινά…ας μην διστάσει. Εύχομαι έστω και στο ελάχιστο να άγγιξα κάποιον και αυτό που διαβάζει μέσα από τα μάτια της δικής μου ψυχής να το βιώσει με την καρδιά του.
“Carpe diem” λοιπόν γι’αυτόν με το ανήσυχο πνεύμα που αναζητά διεξόδους από την μίζερη πραγματικότητα.
Μπορείτε να δείτε το βιντεάκι που φτιάξαμε!
Ιωάννα Τσιτσώνη
